WIEK HISTORYCYZMU

Był to naprawdę wiek historyzmu. Po wieku XVIII—    wieku systemów — wiek XIX wydawał się znajdować wy­starczającą satysfakcję w historycznych i porównawczych stu­diach nad historią filozofii zamiast studiów nad etyką, estety­ką itd. jako takimi. Podobnie było w teologii i filozofii. Rów­nież nauka o architekturze odeszła od zagadnień estetycznych ku badaniom historycznym. […] Tak więc właśnie w początku XIX wieku architektura wypracowała pełny zestaw kostiu­mów, niby na bal maskowy: klasyczny, gotycki, italianizujący, staroangielski. Około roku 1840 wzorniki dla budowniczych i zamawiających proponowały znacznie więcej stylów: styl Tudorów, francuski renesans, wenecki renesans i inne. […] Historia architektury lat 1820—1890 skazana jest na opisywa­nie odchodzących i przychodzących stylów historycznych. W literaturze rzeczy przedstawiały się trochę lepiej: natu­ralnie ujednolicający romantyczny styl literacki ułatwiał spo­jenie poszczególnych detali, a jednocześnie wykluczając — bardziej możliwe w architekturze — rozwiązania czysto tech­niczne wymagał pewnej indywidualności twórczej. I tu jednak romantycy wpadli w tę samą pułapkę, którą odnajdujemy na wszystkich ich rozstajach dróg: dawali się sparaliżować uwiel­bionej wielości przeszłości.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witam! Jestem Księgowym z wieloletnim doświadczeniem, pisanie tego bloga to moja odskocznia od pracy. Zamieszczam tutaj informacje o biznesie i finansach, mam nadzieję, że moje artykuły przypadną Ci do gustu i będziesz stałym bywalcem na moim blogu.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.