HISTORYCYZM

Historyzm, pojmowany jako rodzaj egzotyzmu, oddawał w tym zakresie romantykom nieocenione usługi. Oprócz bowiem — nazwijmy to tak — „historyzmu historio­zoficznego” romantycy uprawiali „historyzm kolorytu lokal­nego”. Ten drugi historyzm — podobnie jak pierwszy — miał kilka odmian, zresztą i wyróżnienie dwóch historyzmów ma dawną tradycję: najczęściej mówiono o historyzmie „wewnętrz­nym” i „zewnętrznym”. Nawet Wiktora Hugo, który domagał się tego, by historyzm nie był powierzchownym ornamentem, lecz przenikaniem całości ducha epoki, posądzano — ale i nie bez powodu — o kolekcjonerskie poszukiwanie średniowiecz­nych „słów-orchidei” i przyozdabianie nimi Katedry Najświęt­szej Marii Panny w Paryżu, w końcu jednej z najwybitniej­szych powieści historycznych romantyzmu. Trudno bowiem by­ło romantykom zaniechać bardzo głęboko ich nurtującego dą­żenia do malowniczości, które w takim stopniu cechuje ich sztukę, jak dążenie do dokładnej dokumentacji i psycholo­gicznego prawdopodobieństwa — sztukę realizmu. 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witam! Jestem Księgowym z wieloletnim doświadczeniem, pisanie tego bloga to moja odskocznia od pracy. Zamieszczam tutaj informacje o biznesie i finansach, mam nadzieję, że moje artykuły przypadną Ci do gustu i będziesz stałym bywalcem na moim blogu.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.